De nieuwe hoofdstad Astana (seder 1995) en het reusachtige centrum van Kazachstan. Wat kunt u hier zoal verwachten?

Het gebied ten noorden van Astana is relatief dichbevolkt en maakt deel uit van Zuid-Siberie. De bevolking is grotendeels Russisch en velen voelen zich nauwverwant met de noorderbuur. Het cultuurlandschap wordt afgewisseld met het meeste zuidelijke deel van de Taiga-bossen.

De hoofdstad zelf ligt te midden van omvangrijke graanvelden. Dit is het gebied dat ten tijden van Chroetsjov werd omgeploegd van steppeland tot landbouwgrond in het befaamde 'Virgin Lands Program', met wisselend succes.

En Astana zelf is een klein wonder. Van provinciestadje uit de tijd van de Virgin lands, tot de moderne hoofdstad van President Nazarbaev. De bevolking groeit razendsnel - meer dan een half miljoen zielen in 2009 - en bestaat nu grotendeels uit voormalige bewoners van de omringende dorpen en stadjes, op zoek naar voorspoed in de stad waar niet om een miljoen meer of minder wordt gekeken. 

De ontwikkeling van de stad is spectaculair en voor het ontwerp van belangrijke gebouwen worden 's werelds beste architecten ingehuurd. Toch is het leven in Astana geen onverdeeld genoegen want de wind blaast stevig door de steppe-stad. Vooral 's winters bij temperaturen van 40 graden onder nul is dat geen pretje!

In de wijde omgeving van Astana, rondom de stad Karaganda en verder ten zuiden, oosten en ten westen, treft u - uiteraard- veel steppe maar ook verschillende prettige oasen. Verder kruisen hier, bij de Tengiz-meren, vogelroutes en wordt hier veel gevogeld. Maar, hebben zich in de recente (Sovjet) geschiedenis ook dramatische gebeurtenissen afgespeeld...

Rondom Karaganda bestond een netwerk van werkkampen, de zogenoemde 'Karlag', vergelijkbaar met de meer bekende 'Goelag' in meer noordelijke streken, waar in de tijd van Stalin 'tegenstanders' van het bewind en later ook krijgsgevangen gedwongen werden om steden te bouwen en te werken in de vele steenkoolmijnen van het gebied. De kampen zijn verdwenen maar de sporen zijn achtergebleven en kunnen worden bekeken in een speciale reis.

Ten oosten van Karaganda, richting de stad Semipalatinsk, vonden eveneens gruwelijke gebeurtenissen plaats. Dit 'lege' gebied was door de Sovjet-machthebbers uitgekozen om talloze nuclaire testen uit te voeren, zowel onder- als bovengronds. In 1989 werd hier de laatste test gedaan.

Een van de eerste akties van President Nazarbaev na onafhankelijkheid in 1991 was de sluiting van de testplaatsen, met Amerikaanse hulp. Het is nu mogelijk om het testgebied te bezoeken, onder strikte beleving van de veiligheidsvoorschriften, en de gevolgen zelf te aanschouwen. 

Tenslotte vonden in het gebied ten westen van het Balgasch meer in de tijd van de Sovjetunie testen plaats om middenlange-afstandsrakketten neer te halen, ook met laserkannonnen! De restanten, afgezien van oud-ijzer, zijn nog te bezichtigen in speciale excusries door dit gebied. (Geen standaard-reis, vraagt u naar de mogelijkheden).